Ελένη Σελεμίδη

Έχουν περάσει πολλα χρονια τότε που ήρθα σε επαφή με τη γυμναστική και συγκεκριμένα με την προπονήτρια (μοναδικη που γνώρισα σαν αθλήτρια) η οποία πίστεψε σε μένα και αφιέρωσε άπειρες ώρες για να με βοηθήσει να φτάσω στο επίπεδο που βρίσκομαι τωρα. Κάπως έτσι μεταμορφώθηκα σε “μπελάς”… Κι όλα ξεκίνησαν. Ήμουν μέλος μιας ομάδας-οικογενειας που με στήριζε,με βοηθούσε, με συμπλήρωνε. Δεν μπορω ούτε θέλω να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτήν, γιατι πλέον αποτελεί πραγματικά κομμάτι της. Οι στιγμές που έχω ζήσει δυσκολα περιγράφονται… Χαρες, λυπες,νεύρα, πεισματα, άγχος, δημιουργικότητα, φιλια,συνεργασία… τι άλλο να πω!; ειναι αμέτρητα και η σύνθεσή τους… Το τέλειο. Μη γνωρίζοντας αυτά, η γυμναστική για μένα ξεκίνησε σαν χομπυ, για να περνάω δημιουργικά κάποιες ωρες, σε πολυ σύντομο χρονικό διάστημα οι ώρες αυξήθηκαν και η διψα για άρτιο αποτέλεσμα δημιούργησαν το αίσθημα της ευχαριστης υποχρέωσης. Τωρα κατέληξε να γίνει επιλογή της ζωής μου. Η αγάπη που μου προκαλεί και μου προσφέρει η ομάδα και η προπονήτρια μου με έφεραν σε θέση να αποφασίσω να το συνεχίσω σαν επάγγελμα. Κλείνοντας…. Πρεπει να τονιστεί οτι το δέσιμο της ομάδας μου μόνο να το θαυμάζεις μπορείς. Σπάνια συναντάς κατι παρόμοιο. Η ομάδα δε βασίζεται μόνο στον κοινό και απρόσωπο στόχο της επιβράβευσης αλλά κύριο συστατικό της ειναι η σχέσεις των ατόμων που την αποτελούν. Αξιοζήλευτες σχέσεις που οι “εξω” αναγνωρίζουν ελάχιστα αλλά δεν τις ζουν. Δύσκολο λοιπόν να καταλάβεις έναν “μπελά” και την αναντικατάστατη η ζωή του.

Ελένη Σελεμίδη